Maskers...

Het gebeurt vaak dat ik cliënten hoor vertellen dat ze te veel een rol spelen, te veel en te vaak een masker op hebben. “Ik ben altijd maar aardig en vriendelijk tegen iedereen…, maar zo voel ik me niet…”, zegt iemand dan bijvoorbeeld. “Niemand kent me… echt…”

We zijn zo geleerd om van jongs af aan onze gevoelens weg te stoppen en sociaal wenselijk gedrag te vertonen, dat het een volledig automatisme is geworden. Ik zie het soms letterlijk gebeuren als mensen hun jas weer aantrekken en ik met ze mee door de gang naar de voordeur loop. Ze stappen weer in hun veilige, vertrouwde rollen. Compleet met een andere tempo, een ander postuur, andere bewegingen.

Enerzijds is er niks mis mee dat we veilige, vertrouwde rollen kunnen spelen, als er anderzijds ook maar ruimte is voor de echte persoon die zich soms even veilig achter die rol wil verschuilen. 

Als mensen innerlijk het contact met het ‘eigen ik’ kwijtraken, sluipt er langzaam een vermoeid, onbevredigend gevoel in hun leven. Het wordt dan steeds moeilijker om diep van binnen energie en passie te voelen. Een dof en leeg gevoel, of soms gevoelens van doelloosheid en angst, liggen dan soms op de loer.

In therapie gebruiken we weleens de metafoor van ‘een innerlijk kind’. Het niet aangepaste, pure in jezelf. Het is van groot belang voor je algeheel functioneren en welzijn dat je dat innerlijke contact behoudt. Dat je als het ware als een liefdevolle ouder aandacht besteedt aan je ‘innerlijke kind’.

In therapie leren cliënten bijvoorbeeld om diep van binnen weer contact te maken met dat ‘eigen ik’ en weer te gaan luisteren naar… en zekerheid te vinden in… die eigenheid.

Het resultaat is dat iemand weer meer zichzelf wordt, weer meer kan gaan genieten van het leven en in zijn of haar eigen kracht komt te staan. Met het ontdekken en erkennen van je ‘eigen ik’ krijg je weer de beschikking over al je eigen mogelijkheden.

Jouw eigen weg vinden...

Vaak krijg ik cliënten in therapie die mij vertellen zichzelf wat kwijt te zijn geraakt. Werk, privé, sociale contacten, relatie, familie... stellen allemaal eisen en gaandeweg gaan mensen soms meer en meer rollen spelen om aan al die eisen en wensen te voldoen. Maar wie ben ík nou?  Wat wil ík nou echt? 

Een gevoel van leegheid en uitgeblust zijn, ligt daarmee op de wat langere termijn op de loer. Want als je minder contact maakt met jezelf, met wat je diep van binnen voelt, vindt en wilt, waar je behoefte aan hebt... dan verlies je contact met datgene wat je echt energie geeft, van binnenuit.

Onzekerheid en twijfel liggen dan op de loer. Je kunt wel van alles bedenken, maar alles heeft voor- en nadelen. En ook als je dan voelt... voel je aan de ene kant dit, en aan de andere kant ook dat. 

Als je contact met je diepere zelf verliest, weet je niet meer wat te kiezen. Het is of je je innerlijke kompas kwijt bent. Dan verlies je als het ware de grond onder je voeten. Je bent je houvast en stabiliteit kwijt.

Daarom is een van de eerste stappen in therapie vaak weer te voelen wie jíj bent... wat jíj wilt... waar je sterke kanten liggen en je behoeften. Daardoor kun je ook weer ècht gaan worden, in het sociale contact, in plaats van wenselijke rollen te spelen.

Het contact maken met je ‘Ik’, je ‘eigenheid’ terugvinden is een belangrijke stap in het weer grip krijgen op je leven en het meer gebruiken van de mogelijkheden die je in je hebt om te genieten van alle dingen. 

Dat contact maken met je ‘ik’ is geen bewust proces. Dat doe je niet met je denken, niet door eindeloos te ‘praten over’ of te ‘analyseren’ maar vanuit je onbewuste. In hypnotherapie leer je om van binnenuit je eigenheid, kracht en talenten te activeren.

Na afloop van de therapie, soms jaren laten, als ik mensen bijvoorbeeld een keer tegenkom in de stad, dan hoor ik vaak terug hoe goed het was dat ze in die periode zichzelf weer op de rails hebben gezet. Hun eigen weg, met eigen doelen, met eigen energie en bevrediging.